Iruditzen zait mekanika ezkutu guzti horiek jokoaren tonoak, generoak eta loreak ezartzen dituela mahaian. Mothershipen kasuan erraza da, Alienen erreferentea unibertsala delako, eta beraz arau zehatz bat eduki gabe ere, ezkutaketa jokoaren barne sentitzen delako. Zailagoa iruditzen zait horrelako gauzek funtzionatzea tonoa hain ezaguna eta unibertsalizatua ez denean.
- 0 Posts
- 4 Comments
Joined 2 years ago
Cake day: March 28th, 2024
You are not logged in. If you use a Fediverse account that is able to follow users, you can follow this user.
Gustave Dauphinek Karl Otto Eberhearti idatzia, 1920ko otsailak 20
Tuvalu uharteak, 1920ko otsailak 20
Carl Otto Eberheart maitea,
Bitxi egiten zait pentsatzea hemen ortzimugan sartzen ikusten dudan eguzkia, ondoren, 15.000 kilometrotara, zure adatsak berotuko dituen hori bera izango dela. Eguzki izpiekin batera sentitzen ote dituzu gaur zurekin izan ditudan gogoetak?Nik bart pasa dudana baino gau hobea opa dizut. Pentsatzen dut ez zenuela nire gutunik espero, baina aspaldiko oroitzapenak ekarri dizkit gau ilun eta beroak. Eta ezinbestekoa izan da gu biok bizitako hura gogoratzea.
Oraindik ez dut gehiegi idatzi nahi ikusi genuen hortaz, baina ezin dut ukatu ametsek larritu nautela. Bizitakoa gori-gorian utzi didan amesgaiztoa izan dut, eta ezin diot pentsatzeari utzi ametsa baino, abisu bat izan dela gaurkoa. Besterik ez, oraingoz. Aurrerago berri hobeak ekarriko dizkizudalaren esperantzetan.
Adeitasunez,
Gustave Dauphine
P.D.: Azken alarma moduan, hemen uzten dizut Tuvaluko biztanleek atean marrazten duten irudi hau. Orient Expressean hainbat alditan ikusi genuen aztarna horren antza hartzen al diozu zuk ere bai? Amets goxoak izan, adiskide.
Esango nuke segurtasun neurriak oso garrantzitsuak direla. Nik “de facto” segurtasun neurri bat jartzen dut beti: ATE IREKIA. Hau da, edozein unetan jokalariren bat gaizki sentitzen bada ez dago arazorik partidatik ateratzeko. Hori beti, jokalariak ezagunak izan ala ez. Horrez gain, jokalari ezezagunekin eta rol jokotan inoiz aritu ez direnekin marrak eta beloak markatzen saiatzen naiz partidaren aurretik. Baina egia da batzutan jakintzat ematen ditugula gauza asko eta ez ditugula behar bezala azaltzen.
Nire ustez, rol jokoetan feminismoarekin bezala gertatzen da, dekonstrukzio ariketa bat egin beharko genuke. Aspalditik rolean oso oinarrikotzat ematen ditugun kontu asko ez dira berez horrela izan behar. Jatorrizko jokoetan hala bazen ere, eboluzionatu beharko luke. Egia da azken urtetan indarkeria joera hori puskatzen duten joko berriak atera direla, baina jokalari gehienek errotuta daukate rol partida baten muina borroka dela. Beti harritu izan nau rol jokoen liburu gehienetan zenbateko garrantzia ematen zaion borrokaren sistemari. Gehienetan automatikoki doan gauza bat da,ematen du borroka sistema berezia behar du rol joko batek beti. Baina ez dut uste beharrezkoa denik. Juxtu iruditzen zait askotan ez dela batere beharrezkoa, oinarrizko arauekin borrokak ere arautu daitezkeela, azpi-sistema berezirik gabe. Pertsonalki, borrokek asko aspertzen naute eta bai Pastorolan eta bai Zortzimilakoan edo beste mini-jokoetan juxtu partida eta narrazioaren emozioa beste alderdi batzuetatik eraman nahi izan dut. Drama, arriskua, pertsonaien arteko gatazkak… Nire ustez horrek ematen dio zirrara mahaiari, ez borrokak. Egia da borroka bat oso zuzena dela, jokalaria fikzioan sartzeko modu erraza dela (“nire pertsonaiak hiltzeko arriskua duka!”) eta dramak eta beste pertsonaiekiko harremanek denbora eta inplikazio gehiago eskatzen diola jokalariari. Baina nire esperientzia txikian, iruditzen zait berehala lortzen dela inplikazioa modu horretan, eta inplikazio hori askoz sendoagoa dela borrokarekin lortutakoa baino.