Orain dela gutxi, “La voz de la mesa”-k rol jokuak eta biolentziari buruzko podkasta entzuteko aukera izan dut. Egia esan nahiko galdera interesgarriak agertzen dira bertan, eta gure komunitatean askotan galdetu ditugun gauzak direla esango nuke.
Orain dela aste batzuk nire 6 urteko alaba eta bere lagun bati antolatu nien partidatxoa, abentura klasiko bat. Pare bat PEJ, monstruoren bat, eta nigromante zitala azken etsai bezala. Izugarrizko lekzioa eman zidaten, ze ez zuten karramarro erraldoien aurka borrokatu nahi izan, ezta nigromante maltzurraren dorrean sartu ere egin nahi… berain abentura ez zen jarritako arerio horiek bortizki akabatzea!
Zuek nola ikusten duzue? Zergatik joku gehienek konbate/borroka sistemari hainbeste garrantzia ematen diote? Pentsa al dezakegu borrokarik gabeko joko batean? Zerk erakartzen gaitu hainbeste borroketan ardaztera abenturak?
Iepa! Ba bai, arrazoi guztia duzu. Nik egia esan borroka batzuk baditut buruan iltzaturik “rol momentu” epiko bezala, kar, kar. Nik uste ondo eramanda, ematen dutela puntu zirarragarri hori diozun bezala @Petrux , baina behar al dira hainbeste arau orri hori lortzeko? Arauak eta 800 mila arma desberdinen taulak adibidez… 😅 Eta beste aldetik, harremanak sortzeak, inplikazio horiek, etab. bai ematen dietela sakontasun bat, borrokak berak ez diguna ematen. Zeintzuk dira borroka sistemarik gabeko joko “berri” horiek, Pastorola eta Zortzimilakoaz aparte? Nik adibidez Dune-ren 2D20ko sisteman borroka/konfliktoak oso sinpleak ikusi nituen hasiera batean, baina gerora uste dut oso ondo funtziona dezakeela.
Ez dut rol jokoetan jokatzen, baina interesgarria izan da zuei irakurtzea!