Nire ustez, rol jokoetan feminismoarekin bezala gertatzen da, dekonstrukzio ariketa bat egin beharko genuke. Aspalditik rolean oso oinarrikotzat ematen ditugun kontu asko ez dira berez horrela izan behar. Jatorrizko jokoetan hala bazen ere, eboluzionatu beharko luke. Egia da azken urtetan indarkeria joera hori puskatzen duten joko berriak atera direla, baina jokalari gehienek errotuta daukate rol partida baten muina borroka dela. Beti harritu izan nau rol jokoen liburu gehienetan zenbateko garrantzia ematen zaion borrokaren sistemari. Gehienetan automatikoki doan gauza bat da,ematen du borroka sistema berezia behar du rol joko batek beti. Baina ez dut uste beharrezkoa denik. Juxtu iruditzen zait askotan ez dela batere beharrezkoa, oinarrizko arauekin borrokak ere arautu daitezkeela, azpi-sistema berezirik gabe. Pertsonalki, borrokek asko aspertzen naute eta bai Pastorolan eta bai Zortzimilakoan edo beste mini-jokoetan juxtu partida eta narrazioaren emozioa beste alderdi batzuetatik eraman nahi izan dut. Drama, arriskua, pertsonaien arteko gatazkak… Nire ustez horrek ematen dio zirrara mahaiari, ez borrokak. Egia da borroka bat oso zuzena dela, jokalaria fikzioan sartzeko modu erraza dela (“nire pertsonaiak hiltzeko arriskua duka!”) eta dramak eta beste pertsonaiekiko harremanek denbora eta inplikazio gehiago eskatzen diola jokalariari. Baina nire esperientzia txikian, iruditzen zait berehala lortzen dela inplikazioa modu horretan, eta inplikazio hori askoz sendoagoa dela borrokarekin lortutakoa baino.